رونالدینیا نیو کمپ صدها هزار نفر نفسشونو حبس کردن رونالدینیو توپو از یه طرف می‌گیره به یه سمپ نگاه می‌کنه ولی پاس میده به یه سمپ دیگه رونالدینیو طوری با توپ نمایش اجرا می‌کرد که قبلش کسی انجام نداده بود و بعدشم کسی نتونست تکرارش کنه هر وقت می‌خواست توپو برمی‌داشت داشت و با ضربه‌های نامنظم به مقصد نامعلوم می‌برد. یه طرفو نگاه می‌کنه به یه طرف دیگه پاس میده. گل حالا تصور کنیم فقط فوتبال نباشه. تصور کن این تبدیل بشه به سیاست. تصور کن تبدیل بشه به جنگ. تصور کن تبدیل بشه به ترامپ. یه طرفو نگاه می‌کنه به یه طرف دیگه شلیک می‌کنه. این فقط فوتبال نیست. این یه تاکتیکه. کنترل توجه. الان تمام رسانه‌های دنیا روی ایران قفل شدن. خبری فوری پرزیدنت ترامپ در حال حاضر در جلسه اتاق وضعیت پیرامون توافق ۶۰ روزه با ایران است. موشک مذاکره من مذاکره می‌کنم. آنها هم مذاکره می‌کنند. آنها مذاکره کنندگان خیلی خوبی هستند. زیرک و حیله‌گرند. تهدید تهدید چند دهه‌ای ایران؟ توافق در نهایت رئیس‌جمهور فقط زمانی توافق می‌کند که آن را به نفع کشور ما و امنیت جهان بداند. همه دارن به جمهوری اسلامی نگاه می‌کنن ولی شاید توپ اصلاً اونجا نباشه. به عنوان مقدمه‌ای که اساساً مذاکرات شروع نخواهد شد این موارد محقق کنه. یکی همین موضوع آزادسازی دارایی‌های جمهوری اسلامی ایران هست. سال ۲۰۵ ورزشگاه نیوکمپ رونالدینیو کاری می‌کرد که مدافعها رو نابود می‌کرد. به یه سم نگاه می‌کرد ولی تو جای دیگه‌ای می‌رفت. حرکت رونالدینیو فقط تکنیک نبود. جنگ روانی بود. رسانه‌های برزیلی بعدها درباره نولوک پس‌های رونالدینیو نوشتن. شبیه نوازنده که موسیقی رو بدون آموزش گرفته از هیچ قاعده‌ای پیرودی نمی‌کرد که اون می‌دونست مدافع فقط توپ رو دنبال نمی‌کنه، چشم رو هم دنبال می‌کنه. رونالدینیو از همین غریضه استفاده می‌کرد نگاه رو می‌برد یه طرف توپ رو می‌فرستاد یه طرف دیگه. همین بیقاعدگی باه دوران اورج رونالدینیو کوتاه بشه. حتی رسانه‌های اسپانیایی نوشتند نگاه شیطنت آمیز و لبخند رونالدینیو نیو کمپ افسرده رو بیدار کرد. رونالدینیو فقط پاس نمی‌داد. توجه رو جابهجا می‌کرد. ریتم رو جابهجا می‌کرد. ذهن آدم‌ها رو جابهجا می‌کرد و اینجاست که داستان از فوتبال خارج میشه. برای فهمیدن ترامپ نباید فقط به سیاست نگاه کرد. ترامپ از دنیای سیاست نیومده. از دنیای نمایش اومده. از تلویزیون برندینگ از صحنه از رینگ. دال ترامپ این آدم قبل از اینکه رئیس جمهور بشه سال‌ها فهمیده بود که قدرت فقط این نیست که چه کاری می‌کنی. قدرت اینه که مردم فکر کنن داری چه کاری میکنی در مسابقات کشتی کچ دبل ترامپ با دوست صمیمی و میلیاردر خودش وینس مکمهون یک دفعه مسابقه داد برای فهمیدن ترامپ نباید فقط به سیاستش نگاه کرد در کتاب خودش آرت آف دیل ترامپ نوشته فقط یک معامله‌گر نیست بلکه یک بازیگر صحنه است. کسی که می‌دونه توجه مردم بهش اهرم فشار میده. حتی نقل قول معروفش در مورد قلوف کردن و بازی با کلمات و خیال مردم دقیقاً همینو نشون میده. سیاست برای ترامپ فقط سیاست نیست. یک نمایشم هست و اینجاست که داستان کشتیکچل مهم میشه. کشتی واقعی به معنی کلاسیک نیست. Wلی طراحی شده است. ضربه‌ها طراحی شده است. دعواها، رفاقتها، گریه کردنا، خیانتها، قهرمانا و ضد قهرمانا همه از قبل تعریف شده است. همه بخشی از یک داستانه. ترامپ دقیقاً در همین جهان هم ظاهر شد. در رستلمینیای ۲۳ داستان معروف بتل بیلیونرز بین ترامپ و وینس مکماون ساخته شد. هر کدوم یه کشتیگیر انتخاب کردند و بازنده قبول کرد سرش جلوی مردم تراشیده بشه. خود دبل ای هم این تقابل رو به عنوان یک درگیری نمایشی بزرگ معرفی کرد. این برای فهم ترامپ مهمه چون او فقط تماشاچی این نمایش نبود. خودش وارد رینگ شد نقش بازی کرد جمعیتو تحریک کرد ضربه زد لحظه ساخت و بعد هم وارد تالار مشاهدبلیوی شد پس وقتی ترامپ بحران می‌سازه باید این سؤالو پرسید آیا این بحران فقط یه بحرانه یا یه صحنهست آیا تهدید فقط تهدیده یا بخشی از مانوره آیا حرف زدن درباره ایران فقط درباره ایرانه یا اسپاتلایته؟ ترامپ به قدرت مانور اعتقاد داره. یعنی اینکه طرف مقابل رو مجبور کنی با ریتم تو بازی کنه. امروز بگو حمله، فردا بگو مذاکره. پس فردا بگو توافق نزدیکه. بعد دوباره بگو همه گزینه‌ها روی میزه. این تناقض نیست. این مه. سخته که بدونیم رئیس جمهور واقعاً چه برنامه‌ای داره چون حرف‌های متناقض زیادی زده و مردم نمی‌دونن به کدوم حرفش اعتماد کنن. در کتاب آرت آف دیل ترامپ بارها درباره تصویرسازی اغراق و کنترل توجه حرف می‌زنه. همه چیز طراحی میشه. قهرمان ضد قهرمان خیانت دعوا آشتی شوک. وارد رینگ میشه نقش بازی می‌کنه جمعیتو تحریک می‌کنه هم بازیگره هم کارگردانه هم رهبر ارکستر این یک مهی که طرف مقابلش نمیدونه باید آماده جنگ بشه آماده توافق بشه امتیاز بده عقبنشینی کنه ‏who said negative things and we got back to the ne do this interview with somebody else we talk this جمهوری اسلامی دقیقا همین جا ضعف داره چون جمهوری اسلامی عاشق نمایشه اما در مانور واقعی فوق‌العاده ضعیفه. نکته‌ای که حالا چرا ترامپ داره این کارا رو انجام میده؟ من می‌دم چند تا موضوعه. یعنی یه بخشی هم هستش که خیلی مثلاً اینجوری نمیشه در نظر گرفته که حتماً یه تصمیم خیلی دقیقی گرفته داره پیش می‌بره و ما باید اونو کشفش کنیم. جمهوری اسلامی نمایش بلده. موشک بلده نشون بده شعار بده مراسم برگزار کنه تهدید کنه. برای اولین بار در دنیا شلیک موشک‌های بالستیک از اعماق زمین رو انجام دادیم. اما مانور واقعی یعنی حرکت سریع، چند لایه، قابل تفسیر، قابل تغییر، قابل انکار، جمهوری اسلامی در همچین نمایش‌هایی فوق‌العاده ضعیفه. بگو بره به سمتش تیرانزی کنن. نهار ما به سمت هلیکوپتر داریم تیراندازی می‌کنیم. چون ساختارش کنده، تصمیم‌گیریش سنگینه، اقتصادش فرسوده است و ذهنش هنوز دنبال نمایش پیروزیه نه معماری پیروزی. اینجاست که تفاوت ترامپ و جمهوری اسلامی روشن میشه. جمهوری اسلامی صحنه می‌سازه که بگه قدرتمنده. معلوم نیستی داره اسم آدم. ترامپ صحنه می‌سازه که طرف مقابلشو مجبور کنه اشتباه کنه. دونالد ترامپ اکنون گفته که علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی واقعاً مرده و این همون حرکت رونالدینیوی ترامپه. رونالدینیو با چشمش مدافرو جابهجا می‌کرد. ترامپ با تیترای مختلف حرکتو جابهجا می‌کنه. با تهدید با مذاکره، با حرج و مرج با رسانه ذهن بازیگرانو جابهجا می‌کنه. الان تمام رسانه‌های دنیا روی ایران قفلن. همه منتظر یه اتفاق بزرگن. این دقیقاً همون لحظه‌ای که همهمون باید بپرسیم جای دیگه چه خبره و اینجاست که کوبا وارد داستان میشه. واضح است که آمریکا به دنبال تغییر رژیم در کوباست. سیاستی که البته به دهه‌ها قبل برمی‌گردد. کوبا فقط یه جزیره نیست. برای آمریکا کوبا همیشه یه نقطه روانی بوده. الان هم اطراف کوبا اتفاقات زیادی در حال رخ دادنه اما تقریباً هیچکس دربارهش حرف نمی‌زنه. این ویدیو نمیگه آمریکا قراره فردا به کوبا حمله کنه. این یک تحلیل الگوست. الان تمام رسانه‌های دنیا قفلن رو جمهوری اسلامی. همه منتظر اتفاق بزرگن. شما مسئولین محترم یه چیزایی رو نمیگید. چرا نمیگید یه چیزایی رو آقای دکتر؟ ببینید منطق در واقع صادقانهش اینه که تا زمانی که توافق نهایی نشه تا لحظه آخر امکان هر تغییری وجود داره. رونالدینیو فقط بازیکن تکنیکی نبود. او استاد توجه بود. رسانه برزیلی اگزمه توضیح میده که نوک پس یا یه طرف نگاه کن یه طرف دیگه پاس بده فقط زیبایی نبود مدافعان نگاه بازیکنو دنبال می‌کنن و رونالدینیو از همین غریضه به عنوان دام استفاده می‌کرد. نگاه رو می‌برد یه طرف توپ رو می‌فرستاد طرف دیگه. حتی نشریه الپایست دربارهش نوشت نگاه شیطنت آمیز و لبخندش نیو کمپ رو از ملال بیدار کرد. یعنی رونالدینیو فقط توپو جابهجا نمی‌کرد. توجه، ریتم و ورزشگاه رو جابهجا می‌کرد. اینجاست که قیاس با ترامپ جدی میشه. یکی در فوتبال با چشم مدافعرو می‌برد جای غلط. دیگری در سیاست با هدلاین و تهدید و مذاکره و بقیه داستان‌ها. توجه نمی‌بره جای غلط. بنابراین شاید ایران تنها جایی نباید باشه که ما هممون داریم بهش نگاه می‌کنیم.